Wat er door mij heen beweegt voelt niet als een gedachte, maar als een (h)erkenning die eindelijk helemaal in mijn lichaam mag landen. In de zielsbegeleiding bij overgangsmomenten die ik nu breng, gaat het precies over deze plek: waar levenskunst en stervenskunst in mijzelf zijn samengevallen — niet als idee, maar als een doorleefde werkelijkheid.
Het is alsof al die jaren van dragen, zoeken, breken en weer opstaan niet alleen een weg waren om iets te verwerken, maar om mij werkelijk voor te bereiden op deze plek waar ik nu sta. Niet als iemand die nog onderweg is naar iets, maar als iemand die is aangekomen in haar bedding.
En dat raakt mij, omdat ik nu niet meer alleen weet wat mijn pad is — ik voel het, het raakt me diep. Niet als een idee, maar als een ontroerend gevoel in mijn hart en lijf, tranen die vloeien. Een herkenning, erkenning, die geland is.
Levenskunst en stervenskunst als één beweging
Mijn levenskunst en mijn stervenskunst zijn nooit gescheiden geweest. Mijn leven zelf is een voortdurende beweging geweest tussen vasthouden en loslaten, tussen liefde en afscheid, tussen geboorte en sterven.
Daardoor is wat ik nu breng geen theorie, geen methode, geen techniek. Het is een belichaamde ervaring die mensen kunnen voelen zodra ze in mijn nabijheid komen.
Het is het moment waarop ik niet langer probeer een rol te vervullen of mijn missie te leven, maar waarin het leven zelf door mij heen begint te spreken. Waar het niet meer voelt als: ik wil iets betekenen, maar als: dit is wat zich door mij heen beweegt.
Overgangsmomenten tussen leven en sterven
Ik voel hoe mijn plek ligt in de momenten waarop het leven kantelt.
Niet alleen in het innerlijk sterven dat mensen ervaren wanneer hun oude identiteit wegvalt, maar juist ook in de heel concrete werkelijkheid waarin iemand te horen krijgt dat het leven eindig is geworden.
Daar begint een andere beweging. Een beweging waarin niet alleen degene die ziek is moet leren loslaten, maar waarin ook de naasten — partners, kinderen, familie — worden meegenomen in een diep proces van liefde, angst, afscheid en rouw.
Mijn werk ligt in het dragen van dat gehele veld.
Zielsbegeleiding bij overgangsmomenten vanuit eenheidsbewustzijn
Wat ik daarin breng is zielsbegeleiding bij overgangsmomenten vanuit eenheidsbewustzijn: een aanwezigheid waarin leven en sterven, vasthouden en loslaten, begin en einde niet tegenover elkaar staan, maar voelbaar worden als één doorgaande stroom.
Die begeleiding stopt niet bij het moment van overlijden.
Zij loopt door in de periode daarna — wanneer het leven opnieuw vorm moet krijgen, wanneer het gemis gedragen moet worden, en wanneer mensen stap voor stap leren verder te leven met wat er is veranderd.
Het is daarom geen begeleiding van één moment, maar van een volledige overgangsbeweging: van leven naar sterven, van sterven naar rouw, en van rouw naar een nieuwe manier van aanwezig zijn in het leven.
Thuiskomen in mijn eigen plek
Wat ik nu voel is eenvoudig en tegelijk diep: mijn leven heeft mij gevormd tot iemand die anderen kan begeleiden wanneer zij zelf door een overgang heen gaan — of dat nu een fysieke dood is, een verlies, een ziekte, of een innerlijke verschuiving.
De vrede en kracht die ik nu in mijn lichaam voel, komen niet doordat alles klaar is, maar omdat ik volledig op mijn eigen plek sta, mijn belichaamde Zelf. Zoals een boom die na jaren groeien niet meer bezig is met groter worden, maar gewoon staat — en daardoor vanzelf schaduw en beschutting geeft.
Vanuit deze plek mag zich ook de vorm ontvouwen waarin dit zich in de wereld wil laten zien — hoe het aangeboden wil worden, welke bedding het krijgt, en op welke manier het leven zich verder door mij heen wil uitdrukken.
Rusten in wat door mij heen wil leven
De ontroering die ik voel is geen kwetsbaarheid alleen. Het is herkenning van waarheid. En daarin mag ik rusten. Zonder iets te hoeven doen. Alleen aanwezig zijn in wat zich door mij heen wil leven.
Verbonden in Licht en Liefde,
met elkaar en voor elkaar
samen zijn we één
Nicole
