Samen-Zijn: Leven na verlaat verdriet, dubbel verlies en uitgestelde rouw

Verlaat verdriet ontstaat niet omdat je niet wilde rouwen, maar omdat het niet kon. Omdat jij degene was die zorgde, die begreep, die sterk bleef. Misschien verloor je naast degene die overleed ook je ouder(s) in emotionele zin. Ze waren er wel, maar niet beschikbaar. En zo verloor je gaandeweg ook iets van jezelf, je eigen Zijn, je eigen plek.

Wat toen geen taal kreeg, liet zich later alsnog voelen. In je lichaam, dat moe werd of signalen ging geven. In relaties, waarin je steeds dezelfde patronen tegenkomt. In het gevoel dat je jezelf bent kwijtgeraakt, zonder precies te weten wanneer dat is gebeurd. Overleven werd een manier van leven.

Ook wanneer je een kind hebt verloren, zijn deze dynamieken vaak herkenbaar. Het verlies werd niet werkelijk doorleefd op het moment zelf. Er was geen ruimte, geen bedding, geen woorden. Wat niet gevoeld kon worden toen, dient zich later aan. Niet direct na het overlijden, maar vaak jaren daarna, wanneer het leven stokt, het lichaam begint te spreken of het verlangen ontstaat om weer voluit te leven en te genieten, zonder schuldgevoel. Niet morgen. Nu.

• Je voelt je gezien en gehoord in een veilige bedding, samen met mensen die iets soortgelijks dragen.
• Er ontstaat herkenning en erkenning van jouw eigen verliessituatie, zonder uitleg of verhaal te hoeven maken.
• Je merkt dat je weer enigszins contact kan maken met je hart en je lichaam, precies zover als voor jou klopt.
• Je doet de ervaring op dat jouw verlies niet alleen vanuit zwaarte, maar ook vanuit meer lichtheid gezien en gevoeld kan worden.
• Je ervaart een gevoel van gedragen worden binnen de groep, zonder dat je hoeft te zorgen of sterk te zijn.