Verlies en overleving: wanneer het leven stilvalt
Er zijn momenten waarop het leven langzaam uit je weggegleden is, soms zo geleidelijk dat je het pas achteraf kunt aanwijzen. Je overlevingsmechanisme nam het over, niet uit keuze maar uit noodzaak. Je bent gaan zorgen voor anderen, pleasen, je sterk voordoen, veel ballen hooghouden, en onderweg ben je gaan geloven dat dit was wie je was. Zonder dat je het doorhad, ben je je met deze rollen gaan identificeren.
Om niet te hoeven voelen, heb je je hart gesloten en ben je steeds meer naar je hoofd verhuisd. Het contact met je lichaam raakte op de achtergrond, daarna ook het contact met je hart, en uiteindelijk met je ziel. Zo ben je langzaam de verbinding met jeZelf kwijtgeraakt, en daarmee als vanzelf ook de vrije, autonome verbinding met de ander. Misschien merkte je dat je de ander nodig had om jezelf nog te kunnen voelen, om te weten dat je er was.
Deze onbewuste bewegingen hebben gemaakt dat je afgesneden raakte van je lichaam en je hart. De pijn, het verdriet, het gemis konden niet meer werkelijk gevoeld worden in je lijf, maar ook de lichte gevoelens niet. Vreugde, ontspanning, stroming. Het leven, de levensenergie, stroomt niet meer vanzelf; het voelt zwaar en stroperig, soms zelfs zinloos of betekenisloos.
De verbinding met je lichaam, hart en ziel verliezen
En toch is daar, onder alles wat stil is geworden, een diep verlangen dat zich steeds duidelijker laat zien en voelen. Een verlangen om weer te leven in plaats van te overleven, om jezelf weer te ervaren, om je hart opnieuw te openen en uiteindelijk ook weer te kunnen genieten, echt genieten van de kleine dingen van het leven.
Het verlangen om weer te leven in plaats van te overleven
Ik ken deze weg van binnenuit. Vijfentwintig jaar geleden begon deze beweging voor mij heel voorzichtig, en in 2010 werd ik door het leven, door het overlijden van mijn dochter Anne Marèl, definitief op dit pad gezet. Terugkijkend zijn de sleutels tot weer leven voor mij altijd dezelfde geweest: mijn lichaam, mijn hart, aanwezigheid en ademhaling, gedragen door de wezenlijke vraag wie ik ben en wat ik hier op aarde te brengen heb.
Mijn weg: van zoeken naar thuiskomen
Deze beweging begon bij het zoeken naar haar en werd gaandeweg een thuiskomen bij mezelf. Door steeds meer in mijn lichaam te blijven, via gerichte aandacht en adem, ben ik mijn lijf opnieuw gaan voelen. Vooral in mijn buik, bekken en heupen ontstond ruimte, plekken waar mijn levensenergie lange tijd niet kon stromen. Mijn overleving was groot en ik was me daar nauwelijks van bewust. Mijn lichaamsbewustzijn was beperkt, waardoor ik het fluisteren van mijn ziel niet goed kon horen.
Tot mijn ziel via mijn lichaam begon te spreken. Eerst zacht, later steeds duidelijker. Twee hernia’s, een lichte hartaanval en later nog twee katheterisaties maakten dat ik niet langer om mijn lichaam heen kon. Het was een harde leerschool, maar ook een noodzakelijke. Ik had mijn fysieke lichaam nodig om te voelen en uiteindelijk te belichamen. Mijn hart opende zich opnieuw, de verbinding met mijn Zelf kwam terug en ik kreeg inzicht in patronen en dynamieken, in mezelf, in mijn relaties en in mijn familiesysteem.
Samen zijn met wat er is
Misschien herken je iets hiervan. Misschien voel je het verlangen om jezelf weer te ervaren, je lichaam en je hart weer te voelen, niet alleen de zwaarte en de pijn, maar ook de lichtheid. Een verlangen naar samen-zijn, zonder iets te moeten, gehoord en gezien worden in een veilige bedding, samen met mensen die ook een dierbare hebben verloren.
Samen-Zijn momenten bij verlaat verdriet en dubbel verlies
Voor wie dit herkent, zijn de Samen-Zijn momenten – Verlaat verdriet, dubbelverlies en uitgestelde rouw een uitnodiging om te zakken in het lichaam, het hart te openen en het leven weer zachtjes toe te laten.
Het eerste moment is op zondag 25 januari bij Yoga Maarssen. Nieuwe data volgen, zowel live als online, verspreid door het land.
Meer informatie lees verder https://nicolebroers.nl/verlaat-verdriet-dubbel-verlies-uitgestelde-rouw/
Verbonden in Licht en Liefde,
met elkaar en voor elkaar
samen zijn we één
Nicole
