15 jaar na het overlijden van mijn dochter Anne Marèl – mijn lichaam
weet het al
Er zijn van die dagen waarin alles in mij samenkomt. Dagen waarin rouw, levenskunst en de beweging van binnenuit voelbaar worden in mijn lichaam. Ik merk het aan alles. Aan de vermoeidheid die ineens dieper ligt dan alleen fysiek, aan de stilte die zich aandient en aan de manier waarop mijn energie vertraagt, terwijl er tegelijkertijd veel in beweging is.
Deze dagen vóór 4 april zijn voor mij zulke dagen. Mijn oude bedding is niet meer, het nieuwe heeft zich al aangediend, maar haar vorm moet nog voor een deel landen. En in die tussenruimte vraagt weer rust, overgave en vooral luisteren naar mijn lichaam.
Warmte, gedragen worden en een diep innerlijk weten
Midden in de nacht word ik -als zo vaak- wakker. Mijn lijf voelt onrustig en ongemakkelijk, ik voel me niet verbonden met mezelf. Op enig moment voel ik dat eerst mijn hart warm wordt, vibrerende energie, die zich vervolgens verplaatst naar mijn hele lichaam. Ik weet en voel haar. Anne Marèl laat me weten, ‘je bent niet alleen mama, ik zie en voel je, ik ben bij je’. Ik vraag: ‘ben jij dat An?’, en als antwoord wordt de energie intenser en neemt weer af, en zo een paar keer. Dit is hoe zij zich kenbaar maakt. En dit keer was zij niet alleen, mijn mama voelde ik ook. Ik voelde me gedragen, een soort van witte vleugels die mij volledig omarmde, die mij koesterde en warmte gaven.
Het is geen gedachte, geen troost die ik mezelf geef. Het is een directe ervaring in mijn lijf.
Rouw die beweegt – kiezen voor rust en ruimte
Overdag merk ik dat er veel in mij gebeurt, gevoelens van rouw, mijn tranen zitten hoog, maar zitten nog wat vast. Ik ben intens moe, mijn hoofd voelt mistig, en mijn plannen heb ik te laten zijn voor wat is. Mijn lichaam nodigt mij uit om te vertragen. En niet langer door te zetten vanuit wilskracht, daadkracht, maar om echt te zijn met wat is. Weer in de rust en stilte te zijn met wat is en wat gevoeld wil worden.
Inmiddels weet ik, in deze stille ruimte ontvouwt mijn nieuwe ik, mijn nieuwe leven zich.
15 jaar later – afronding van een periode
Zaterdag 4 april is het bijna vijftien jaar geleden dat Anne Marèl overgegaan is.
En als ik nu kijk naar waar ik sta, dan voel ik dat er iets is afgerond. Niet het gemis en niet de liefde, want die blijven.
De dood van een dierbare, zeker van je eigen kind, raakt zoveel meer dan alleen het verlies. Voor mij is het een poort geweest naar een dieper en verruimd bewustzijn, in mezelf, in mijn familiesysteem met name de vrouwenlijn en relaties. Vooral ook de samenhang in het groter geheel.
Bewustwording en inzicht, zelfreflectie en verantwoordelijkheid nemen voor mezelf hebben in de afgelopen jaren gezorgd voor transformatie en heling.
Ik heb de verhalen steeds meer los kunnen laten, identificeer me niet langer meer
met de rollen in mijn leven, met mijn gedachten en emoties. Ik heb alles in mijzelf kunnen omarmen, waarbij het meest uitdagende misschien wel het Licht in mijzelf was.
Ik ben niet meer dezelfde als toen. Mijn leven is anders. Mijn werk is anders. En ik ben anders. Ik voel de rust, harmonie en vrijheid in mezelf.
Ik maak keuzes vanuit wat klopt in het moment, niet vanuit hoe het hoort of wat anderen van mij verwachten. Mijn lichaam is daarin leidend geworden.
Mijn veld opent zich – zo binnen zo buiten
Wat ik ook merk in deze periode, is dat er iets opent in de buitenwereld. Gesprekken ontstaan vanzelf. Mensen delen. Mogelijkheden dienen zich aan zonder dat ik ernaar zoek.
Alsof mijn veld zich opent.
Niet omdat ik iets doe, maar omdat de Universele Wet Zo binnen, zo buiten doet haar werk, zo ook de Wet Gelijksoortige Energie trekt elkaar aan.
Ik hoef niet langer meer hard en veel te werken , maar mag het vanuit mijzelf, vanuit de stilte, de ruimte laten ontstaan en mijn lichaam is daarbij leidend.
Levenskunst – de beweging van binnenuit
Misschien is dat wel wat deze dagen mij weer laten zien en vooral voelen.
Levenskunst gaat niet hoe ik het leven vormgeef aan de buitenkant, maar over hoe ik aanwezig kan zijn en blijven in wat zich aandient.
Dat ik niet meer alles (alleen) hoef te dragen, maar dat ik ook mag ontvangen, mag rusten en me laten dragen.
Mijn lichaam vraagt en spreekt
Wat ik de afgelopen nacht heb ervaren, voelt als een bevestiging in mijn lichaam van alles wat er in deze dagen in beweging is.
Ik heb geslapen. Diep, langer dan ik gewend ben, met tussendoor even wakker zijn, maar daarna weer terugzakken in slaap.
Ik heb jarenlang een diepe alertheid in mijn systeem gehad. Altijd was een deel van mij wakker, afgestemd, luisterend. Vanuit het moederschap, vanuit alles wat er is geweest. Alsof mijn lichaam nooit volledig los kon laten, zich kon overgeven.
En vannacht voelde ik dat dat er even niet was. Alsof mijn systeem toestemming kreeg om te ontspannen. En dat maakt zo’n verschil. Niet alleen in hoe ik slaap, maar in hoe ik wakker word.
Bloesemremedies als ondersteuning – als bedding
Wat ik hierin ook voel, is dat de bloesemremedies die ik gebruik, mij hierin ondersteunen. Ik gebruik Vogelmelk en Slaapmutsje. Niet om iets op te lossen, maar om mijn systeem te ondersteunen in het loslaten, in het verzachten, in het weer kunnen zakken in rust.
Vogelmelk raakt een diepere laag van oude pijn en schrik die nog in mijn systeem opgeslagen lagen. Slaapmutsje ondersteunt mijn zenuwstelsel in het ontspannen en helpt om makkelijker in en door de slaap te zakken.
En wat ik merk, is dat het niet losstaat van alles wat er in mij gebeurt. Het werkt samen. Mijn lichaam, mijn proces, de energie die door mij heen beweegt en de ondersteuning die ik mezelf geef — het komt samen in deze dagen.
Niet als iets wat ik controleer, maar als iets wat zich ontvouwt.
En misschien is dat wel de essentie: Dat alles wat mij ondersteunt, niet los staat van mijn proces, maar er onderdeel van is.
Wanneer ook het lichaam mee beweegt – pijn, spanning en loslaten
Wat ik daarnaast opmerk, en wat voor mij misschien wel net zo veel zegt als alles wat ik hiervoor heb gedeeld, is wat er in mijn lichaam gebeurt.
De afgelopen maanden heb ik veel last gehad van mijn spieren en gewrichten. Met name ’s nachts en in de ochtend.
Mijn linkerknie, de onderkant, voelde stijf, stram en pijnlijk. Alsof er iets vastzat. Alsof mijn lichaam iets droeg wat niet meer wilde bewegen. Ook mijn spieren in mijn been deden pijn. En op mijn hurken zitten lukte eigenlijk niet goed meer.
En nu… is dat er niet.
Niet zoals het was. En dat valt me op. Niet omdat ik er iets aan heb gedaan, maar juist omdat het samenvalt met alles wat er innerlijk in mij beweegt.
Alsof mijn lichaam meebeweegt in hetzelfde proces.
De linkerknie – buigen, ontvangen en het loslaten van controle
De knie gaat over bewegen. Over kunnen buigen. Over meebewegen met wat zich aandient.
En de linkerzijde raakt het ontvangende, het vrouwelijke, de moederlijn, het voelen.
Wanneer daar spanning zit, kan dat iets laten zien van: moeite met buigen, vasthouden, jezelf overeind moeten houden en controle willen houden, ook als het eigenlijk niet meer hoeft
De onderkant van de knie en het gevoel van stijfheid en stramheid wijzen vaak op iets wat zich heeft vastgezet in de tijd. Een langdurige spanning. Een dragen dat zo vanzelfsprekend is geworden, dat het lichaam het is gaan vasthouden.
En wat ik nu bij mezelf ervaar,
is dat daar iets in aan het veranderen is.
Niet omdat ik besluit los te laten, maar omdat mijn lichaam het begint toe te staan. Alsof het niet meer nodig is om vast te houden. Alsof er iets in mij zegt:
Ik mag buigen.
Ik mag ontvangen.
Ik hoef het niet meer alleen te dragen.
En misschien is dat wel wat er werkelijk gebeurt in deze dagen.
Dat niet alleen mijn bewustzijn beweegt, maar dat mijn lichaam mee verandert.
Dat wat vastzat, zacht begint los te komen. Niet geforceerd. Niet bedacht. Maar van binnenuit.
Verbonden in Licht en Liefde,
met elkaar en voor elkaar
samen zijn we één
Nicole
