Mijn rouw en verlies om mijn moeder startte niet meteen bij haar overlijden op 3 april 2023. Zij overleed na een intense periode van loslaten en overgave aan de eindigheid van haar leven. MIJN MAMA’S DOOD – VAN VERSTRIKKING NAAR VERBINDING is voor mij geen titel alleen, maar een beweging die zich pas echt liet zien ná haar overlijden. Zij kon het leven, voor mijn gevoel mijn vader niet loslaten, wat uiteindelijk een strijd in zichzelf is geweest. Deze strijd projecteerde zij op haar buitenwereld, op mijn vader en op ons als kinderen. Wat het voor mij ook heel lastig maakte, een uitdaging om haar werkelijk te blijven zien, dus haar niet alleen maar als haar gedrag te zien.
De periode van haar laatste dagen hier op aarde viel precies samen met de stervensperiode van mijn dochter Anne Marèl, toen twaalf jaar geleden. Het was daarom extra intens en heftig, want ook dat verlies werd nog eens extra geraakt.
Het contrast tussen twee stervensprocessen
En het contrast tussen deze twee stervensprocessen was levensgroot. Ondanks haar jonge leeftijd was er bij Anne Marèl telkens weer overgave aan wat het moment van haar vroeg. En natuurlijk waren er emoties, boosheid, verdriet en vond ze het moeilijk om haar leven en ons gezin los te laten. En iedere keer slaagde zij er weer in om dit alles los te laten en te zijn met wat is.
LEVENSKUNST in optima forma, en zij ging nog een stap verder, iedere keer weer schakelen, wat wilde ze en kon ze nog graag doen. Nog alles uit het leven halen wat mogelijk was.
En mijn moeder heeft haar diepe trauma’s in haar leven -zoals te doen gebruikelijk was voor haar generatie- nooit aangekeken, sterker nog, ze had diverse overlevingsmechanisme daarvoor ontwikkeld. Zoals een sterke controle, het moest allemaal op haar manier gaan want anders was het niet goed.
De andere kant was gelukkig ook, ze had onder andere veel humor, was heel liefdevol, zorgzaam en krachtig en deze kwaliteiten maakte dat zij ook het leven echt kon leven. Alleen op het laatst was zij -verdrietig genoeg- niet langer meer in staat om vanuit haar kwaliteiten te leven.
Sterker nog, zij zakte weg in oude kindsdelen. Op haar sterfbed lag een bang, onzeker meisje van hooguit vier jaar, die wild om zich heen sloeg.
Met kwetsende woorden. Zonder houvast. Alleen angst.
En ergens voel ik… hoe de manier waarop we leven, in hoe we omgaan met onze pijn en onze stukken, doorwerkt tot in het moment van loslaten.
Hoe overgave aan de eindigheid van het leven dan soms vanzelf ontstaat… en soms ook een uitdaging kan zijn.
De afstand die bleef, ook in de laatste fase
Ik had gehoopt dat mijn mama en ik in die laatste levensfase nog echt dichter tot elkaar zouden kunnen komen. Helaas was dat niet het geval.
Bij haar uitvaart, die op dezelfde dag namelijk 8 april was als die van Anne Marèl twaalf jaar terug, was ik volledig gedissocieerd. Zoveel emoties, pijn zochten een weg uit mijn lichaam door shaken van mijn lichaam en nog veel meer, wat ik me niet meer kan herinneren.
Wat ik nu voel, als ik daarop terugkijk, is dat er niet alleen iets uit mijn lichaam wilde… maar ook iets loskwam wat veel ouder was dan dit moment.
Met de wijsheid van nu kan ik zeggen dat er op de energetische laag een ontkoppeling plaatsvond. De verstrikking met haar en de vrouwen voor haar, die er nog steeds was, werd ruw en abrupt verbroken.
Van begrijpen met mijn hoofd naar voelen in mijn hart
Jarenlang heb ik binnen mijn opleiding Holistisch Therapeut Nieuwe Tijd met droge ogen mijn eigen genogram, mijn familie stamboom met alle (traumatische,) belangrijke levensgebeurtenissen gedeeld. Nu weet ik dat dit met name vanuit mijn hoofd deed, en mijn hart en daarmee mijn gevoel nog voor een groot deel gesloten was.
Ik praatte haar gedrag altijd goed, in de zin van dat zij zoveel meegemaakt had.
En daarmee zette ik mijn eigen kleine meisje in de kou door haar niet te zien in wat ze meegemaakt had in haar jeugd, haar de erkenning te onthouden.
Ik heb er heel bewust voor gekozen om een andere beweging te maken, namelijk die van mijn hoofd naar mijn hart, door te voelen en te zijn met wat is.
MIJN MAMA’S DOOD – VAN VERSTRIKKING NAAR VERBINDING
En alle emoties en beperkende overtuigingen van mijn moeder en de vrouwen voor haar heb ik energetisch teruggegeven aan de ‘rechtmatige eigenaar’, energetisch nogmaals alle angstkoorden verbroken, zodat uiteindelijk alleen nog maar liefde overblijft.
En vooral heb ik al mijn eigen emoties richting mijn moeder doorvoeld en vervolgens losgelaten.
Daar, in dat doorvoelen, kwam iets tot rust. Niet omdat het verhaal veranderde… maar omdat ik er niet langer in vastzat. Ik identificeerde me niet langer meer met mijn levensverhaal, de pijn van mezelf en die van mijn voorouders.
De verbinding die overbleef
En al enige tijd kan ik zeggen, mijn relatie met mijn mama is niet langer meer zo beladen. Onze verbinding, zij daar en ik hier, voelt zuiver, zonder de aardse ruis.
Via een medium heeft zij me gezegd:
“het spijt me, ik heb het nooit geweten en ik kon niet anders. En vooral… jij kan het anders doen”.
Ik mis haar en ben super trots op haar, hoe ze haar leven en daarmee ook mijn leven en die van mijn kinderen vorm heeft gegeven. Wat ze mij niet kon geven, omdat ik te dichtbij was, heeft ze in veelvoud gegeven aan mijn kinderen, haar kleinkinderen. Ze was een super oma.
En daar ben ik haar dankbaar voor.
In alles wat er was… en alles wat er niet kon zijn… is iets verschoven.
Van verstrikking naar verbinding.
Verbonden in Licht en Liefde,
met elkaar en voor elkaar,
samen zijn we één,
Nicole
