Wanneer je lichaam je dwingt om te luisteren
Er is geen zachte stilte aan voorafgegaan. Mijn ziel heeft niet gefluisterd, ze heeft geschreeuwd, keer op keer, en ze deed dat via mijn lichaam. Via mijn hart dat het niet meer hield, via een hartaanval, via opnieuw dichtzittende aderen en klachten die niet langer te negeren waren. Via mijn rug, die letterlijk droeg wat ik innerlijk al veel te lang had vastgehouden.
Ik ben niet langzaam gaan luisteren. Ik ben stilgezet. Gedwongen om te voelen, om te zakken, om eindelijk niet meer op dezelfde manier door te gaan. Mijn lichaam was geen zwakke plek, het was de laatste ingang die mijn ziel nog had, de enige manier waarop zij mij kon terugroepen naar mezelf.
Leven en werken vanuit het hart – jarenlang zonder plan
De afgelopen veertien jaar heb ik geleefd en gewerkt vanuit mijn hart. Het Nieuwetijdscentrum ontstond organisch, zonder plan en zonder strategie. Ik volgde wat zich aandiende, wat wilde stromen, wat klopte in het moment. Er was bezieling, liefde en waarheid, en dat heeft gedragen, diep en lang.
Ik leefde in afstemming, vanuit dienstbaarheid, vanuit een innerlijk weten dat sterker was dan welk stappenplan dan ook. En dat was nodig. Het was precies wat deze fase vroeg, ook al zie ik nu pas wat daarin ontbrak.
Rouw, vrouwenlijn en levenslessen die zich in het lichaam vastzetten
Nu zie ik pas het grotere geheel. Hoe mijn jeugd, mijn vrouwenlijn, het overlijden van mijn dochter, de echtscheiding, het moederschap, mijn lichaam en mijn hart geen losse gebeurtenissen waren. Ze stonden niet naast elkaar, ze liepen door elkaar heen.
Het waren ervaringen, inwijdingen bijna, lessen die zich niet lieten begrijpen met het hoofd, maar die zich vastzetten in het lijf. Alles wat ik heb doorleefd, vormde mij niet om uit te leggen of te verklaren, maar om te belichamen.
Wanneer je pas later voelt wat je missie werkelijk is
Ik heb lange tijd gedacht dat ik mijn missie al leefde, en misschien was dat ook zo, maar nog vanuit beweging, vanuit dragen, vanuit zorgen voor anderen. De jaren van de opleiding, het begeleiden van processen, het werken met mensen hebben mij voorbereid, zonder dat ik dat toen zo zag.
Niet om groter te worden, maar om eerlijker te worden. Stiller, dieper: bewust-zijn.
Nu pas begin ik te voelen wat ik hier werkelijk kom brengen, niet als idee of ambitie, maar als belichaamd weten, alsof mijn leven zelf mij langzaam heeft klaargemaakt om hier te gaan staan.
Hartklachten als keerpunt naar rust en overgave
Mijn lichaam heeft daarin de doorslag gegeven. Het liet me zien dat doorgaan geen optie meer was, dat liefde zonder bedding zichzelf uitput en dat licht zonder grond geen plek heeft om werkelijk te landen.
Mijn hart dwong me tot stilstand, tot overgave, tot luisteren, en juist in die overgave ontstonden lichtpuntjes van binnenuit. Geen grote inzichten of doorbraken, maar momenten van eenvoud, waarin ik voelde: hier hoeft niets, hier mag ik zijn.
Van leven in het moment naar gronding en richting
Ik zie ook wat ik onderweg heb laten liggen. Het aardse, de zorg, de structuur. Mijn financiën hield ik nauwelijks in de gaten, niet uit onverschilligheid, maar omdat mijn aandacht altijd bij het innerlijke lag. Ik leefde in het moment, vanuit het hart, en dat was nodig, maar mijn ziel vroeg nu om balans.
Om gronding, om bedding, om zorg voor mezelf op alle lagen. Voor het eerst heb ik een jaarplan gemaakt, voor 2026, niet om mezelf vast te leggen, maar om richting te voelen, zoals je een pad ziet voordat je erop gaat lopen. Het mag onderweg veranderen, maar het staat er, als zorg.
Wanneer lichaam, ziel en missie samenvallen
Er is langzaam meer rust gekomen, niet omdat alles opgelost is, maar omdat ik mezelf niet meer vooruit jaag. Mijn hart hoeft niet meer dicht om te functioneren, het mag spreken, en soms zwijgt het. Ook dat is waarheid, wijsheid zelfs.
Mijn ziel vraagt me niet om meer te doen. Ze vraagt me om te blijven, om aanwezig te zijn, om mijn werk niet langer alleen vanuit het Licht te doen, maar ook vanuit het lichaam, vanuit rust, vanuit waarheid.
Dit is waar ik nu ben, niet als aankomst, maar als het moment waarop mijn leven, mijn lichaam en mijn missie samenvallen.
Verbonden in Licht en Liefde,
met elkaar en voor elkaar,
samen zijn we één,
Nicole
