Vandaag is mijn verjaardag. Ik word 62 jaar, en precies op deze dag opent mijn nieuwe jaarzegel volgens de Maya-kalender: de Rode Hemelwandelaar.
Het zegel dat symbool staat voor mijn zielsmissie: het verbinden van hemel en aarde.
Niet meer als zoektocht, maar als werkelijkheid.
Mijn hart sprak – en zette me stil
De afgelopen weken werd ik opnieuw stilgezet door mijn hart. Letterlijk. De klachten kwamen terug, en dit keer kon ik er niet omheen.
Mijn hart zei duidelijk: “Stop. Rust. Je gaat te snel.”
En ik wist meteen: dit is geen toeval. Mijn hart sprak niet tegen mij, maar vóór mij.
Het wilde me terugbrengen naar de kern — naar het ritme dat werkelijk het mijne is.
Waar ik eerst dacht dat ik verder moest, bleek dat ik juist mocht blijven. In de stilte. In het nietsdoen. Daar waar alles vanzelf weer in beweging komt.
Een missie die eindelijk landt
De afgelopen drie jaar ben ik onderweg geweest. Eerst met veel vragen: Wat nu? Wat is de bedoeling? Ik probeerde richting te geven aan iets dat zich niet liet plannen.
Maar juist toen ik me overgaf aan het niet weten, begon het zich te ontvouwen. Niet in één moment, maar in lagen.
Langzaam werd zichtbaar waar het werkelijk over gaat: ik hoefde niets nieuws te bedenken —
ik mocht eindelijk ontvangen wat er al in mij lag.
Door te vertrouwen dat alles op het juiste moment komt, werd mijn missie helder:
Ik begeleid mensen in overgangsfases
— tussen oud en nieuw, tussen hoofd en hart, tussen leven en dood.
Ik help hen om hun eigen licht te herinneren en te belichamen.
Dat is mijn manier om hemel en aarde met elkaar te verbinden. Niet in woorden of idealen, maar in het dagelijks leven.
Rode Hemelwandelaar – het hart als brug tussen hemel en aarde
De Rode Hemelwandelaar leeft vanuit het hart. Daar, in het midden van het lichaam, ontmoeten hemel en aarde elkaar. Het hart is de plek waar bewustzijn daalt in het lichaam en waar de trilling van het licht zich belichaamt.
Deze energie nodigt uit om vrij te zijn — maar niet in vlucht of streven, juist in aanwezigheid.
Om niet te handelen uit wilskracht, maar uit innerlijk weten. Om te wandelen tussen werelden zonder te verdwalen in één van beide.
Voor mij betekent dit dat ik me toewijd aan eenvoud en waarheid. Aan het luisteren naar mijn lichaam als poort naar wijsheid. Aan het belichamen van licht — niet in woorden, maar in trilling. Het is de essentie van mijn missie: de hemel in het dagelijks leven brengen, precies hier, in het midden van alles.
Herfst – ontvangen
Het jaar van de Rode Hemelwandelaar opent in de herfst.
Een tijd van ontvangen en loslaten.
Wat geoogst is, mag erkend worden; wat niet meer dient, mag vallen.
In deze periode voel ik hoe mijn hart me terugroept naar eenvoud.
Om weer te luisteren, te rusten, te ademen.
Winter – belichamen
De winter brengt verstilling en verinnerlijking.
Wat ik in de herfst heb ontvangen, mag nu zakken in mijn lichaam.
De Rode Hemelwandelaar vraagt om belichaming:
niet denken over licht, maar licht zijn – ook in het donker.
Voorjaar – integratie
Met het voorjaar komt beweging.
De zaden van bewustzijn ontkiemen, inzichten krijgen vorm.
Wat innerlijk gerijpt is, mag zichtbaar worden in de wereld.
Dit is de tijd waarin mijn werk – en de lichtpuntjes die door mij heen ontstaan – zich verder mogen ontvouwen.
Zomer – overgave
De zomer is de tijd van overgave.
Een tijd waarin alles in volle bloei staat en niets meer gecontroleerd hoeft te worden.
Wat door het jaar heen ontvangen, belichaamd en geïntegreerd is,
mag nu vrij stromen — als liefde, als licht, als pure aanwezigheid.
De Rode Hemelwandelaar en de Gele Zon – van brug naar belichaming
De Rode Hemelwandelaar nodigt mij uit om niet langer de brug te bouwen, maar de brug te zijn. Om midden op die brug te blijven staan — met mijn voeten op aarde en mijn hart in het licht.
En op 30 oktober, onder de energie van de Gele Zon, sluit een grote cyclus zich af:
de laatste groep van mijn opleiding studeert af.
Het voelt als een voltooiing. De dag waarop ik alles wat ik jarenlang heb doorgegeven
nu volledig mag belichamen. De Gele Zon zegt:
“Ik breng licht, liefde en warmte.
Ik bén het licht in menselijke vorm.”
Dat is precies wat ik voel: ik hoef het niet meer te dragen, ik bén het geworden.
De Jupiterfase – groei van binnenuit
Ook mijn Vedische astrologie bevestigt dit ritme. Ik ben overgegaan van de Rahu-periode naar Jupiter — de planeet van wijsheid, vertrouwen en innerlijke groei.
Jupiter vraagt niet om actie, maar om ontvankelijkheid. Om ruimte maken voor het licht dat al in je is.
En precies dat is wat er nu gebeurt. Door stil te vallen, door te luisteren, door te zijn,
is mijn missie niet langer iets wat ik doe, maar iets wat ik leef.
Mijn hart als brug
Wat ik nu begrijp, is dat mijn hart me niet heeft afgeremd — het heeft me afgestemd.
Het heeft me precies daar gebracht waar ik moest zijn: tussen hemel en aarde, in de rust van vertrouwen, in het ritme van mijn eigen licht.
Vandaag begint een nieuw levensjaar. Niet met grote plannen, maar met een diepe adem,
een stille glimlach, en het besef dat alles klopt.
Verbonden in Licht en Liefde,
met elkaar en voor elkaar,
samen zijn we één,
Nicole
