Over de beweging die nu in mijn missie ontstaat
Het is zaterdag 20 december. Morgen is het 21 december, de kortste dag van het jaar, het moment waarop het licht niet ineens terug is, maar wel iedere dag een beetje meer toeneemt. En precies daar is voor mij volkomen helder waar mijn werk en mijn missie zich nu bevinden.
Lange tijd wist ik dat er lagen waren die ik niet opnieuw wilde aanraken. Niet in mijn persoonlijke proces, want dat is altijd in beweging gebleven en heeft zijn eigen weg gevonden. Maar wél in mijn werk, in dat wat ik hier te brengen heb. Ik voelde heel duidelijk dat ik mijn missie niet wilde vormgeven vanuit het veld van traumaverlies en zwaarte.
Niet omdat rouw of verlies er niet zijn, maar omdat ik diep vanbinnen wist: ik kan en wil mijn missie niet opnieuw vanuit de verhalen, de pijn, de emoties benaderen. Het is te zwaar, te veel en die tijd ben ik ontgroeid. Ik weet al enige tijd dat het ook anders kan, namelijk vanuit het Ware Zelf, vanuit Licht en Liefde. Het hoe daarvan heeft zich niet laten bedenken, maar heeft zich de afgelopen maanden langzaam in mij gevormd en verankerd.
Dat was geen ontkenning van rouw. Het was een heldere keuze voor de bedding van mijn missie.
Wanneer lichaam en ziel richting geven
Mijn lichaam heeft deze beweging steeds bevestigd, niet subtiel, maar onmiskenbaar. Via mijn hart, via mijn rug, via momenten van stilgezet worden. Niet als straf, maar als richtingwijzer. Alsof mijn ziel steeds opnieuw zei: niet op die manier.
Gaandeweg werd mij duidelijk dat rouw niet altijd vraagt om teruggaan of verdiepen in pijn. Soms vraagt ze om aanwezig blijven. Om niet opnieuw het donker in te stappen, maar het licht toe te laten dat al voorzichtig aanwezig is.
Dat inzicht kwam niet ineens. Het groeide in rust, in vertraging, in het steeds opnieuw terugkeren naar de kern van mijn werk.
Rouw is niet het vertrekpunt van mijn werk
Wat nu helder is, is dat rouw niet het middelpunt hoeft te zijn van mijn missie. Ze is er, ze hoort bij het leven en bij mijn pad, maar ze is niet de ingang van waaruit ik werk. Mijn missie beweegt zich niet alleen rondom verlies, pijn en gemis, alles mag er zijn. En er is ook een andere beweging, namelijk wat raakt rouw nog meer in de onbewuste, diepere lagen van het leven. Een pad van bewustwording, belichaming en het herinneren van wie we in essentie zijn.
Ik heb lang gezocht naar een vorm waarin dat zuiver kon bestaan. Naar een weg waarin rouw niet opnieuw iets werd dat centraal stond, maar iets wat opgenomen mag worden binnen het leven zelf.
Die weg is niet groots of spectaculair verschenen, maar stil en voelbaar.
21 december – een kantelpunt in richting
Het voelt niet als toeval dat dit inzicht juist nu landt, op de drempel van 21 december. Het moment waarop het donker zijn diepste punt heeft bereikt en het licht, bijna onmerkbaar, begint terug te keren.
Niet omdat alles ineens helder is, maar omdat het niet donkerder wordt.
Zo voelt het ook in mijn missie. Er is niets afgerond of opgelost, maar er is ruimte ontstaan. Adem. Een andere bedding van waaruit mijn werk zich verder mag ontvouwen. En dat is precies wat de komende weken zal ontstaan.
Van volgen naar belichamen
Waar het eerder voldoende was om te voelen en te volgen, vraagt mijn missie nu om belichaming in het dagelijks leven. Voor mij betekent dat aarden, zodat wat ik van binnen weet ook werkelijk geleefd en gedragen kan worden. Hemel op aarde, niet als ideaal, maar als praktische werkelijkheid.
Dat vraagt om richting, niet om controle. Om aanwezigheid, niet om vaststaande vormen. Om een bedding waarin alles wat ik heb doorleefd zijn plek heeft gekregen, zonder het vertrekpunt te blijven.
Vanuit die rust kan rouw bestaan zonder te overheersen. Vanuit leven, niet vanuit teruggaan. En dat is de beweging waarin mijn werk zich nu bevindt.
Misschien herken je iets van jezelf in deze overgang. In het loslaten van oude vormen, zonder ze af te wijzen. In het verlangen om je missie niet langer te laten ontstaan vanuit pijn, maar vanuit waarheid.
Vandaag keert het licht. Zacht. Stil. En onomkeerbaar.
Wat zich hierin aandient, wil niet alleen persoonlijk geleefd worden, maar ook gedeeld. In de bedding die nu ontstaat, groeit ruimte voor ontmoeting, voor samen bewuster worden, voor het belichamen van dit pad in verbinding met anderen. De komende tijd zal dat zich verder openen.
Verbonden in Licht en Liefde,
met elkaar en voor elkaar,
samen zijn we één,
Nicole
