De spiegel die ik niet zag aankomen
De afgelopen weken heb ik ontzettend veel gecreëerd. Vanuit inspiratie, helderheid, doorstroming. En tegelijk… gebeurde er iets anders. Iets onderhuids.
Ik kreeg twee spiegels van twee bijzondere vrouwen aangereikt, met dezelfde boodschap alleen van een tegenovergestelde beweging. Beiden overweldigd door mijn snelle manier van creëren — de één trok zich terug met de behoefte eerst te voelen en te laten bezinken, de ander voelde zich overvraagd en gaf aan het niet te kunnen dragen — en beiden lieten mij daarmee exact hetzelfde zien: dat mijn tempo, hoe vanzelfsprekend ook voor mij, te snel was voor het energetisch veld waarin zij nog moesten landen. De overweldigde wijze waarop dit doe en altijd gedaan heb: vanuit enthousiasme delen en nu zelfs een volledig uitgewerkt idee, concept. Niet zozeer dat mijn creatie niet klopte, maar wel de manier waarop ik bewoog. In hun spiegel, de manier waarop zij reageerden, lieten zij mij zien dat ze meer tijd nodig hadden, dat ze alles eerst wilden laten landen en dan voelen. En ik realiseerde me dat het vanuit een oud stukje ook een manier is geweest om door hen gedragen te worden. Waardoor ik mijn autonomie en vrijheid kwijtraakte, mijn kernwaarden. En niet alleen ik, maar ook zij.
Aanvankelijk voelde het als een domper, uiteindelijk is het mijn bevrijding geworden.
Tegelijkertijd voelde ik, dat ik mijn kloppende creaties eerst volledig in mijn veld mogen landen, zodat ik ze kan belichamen. Hun spiegel was in eerste instantie confronterend, eerst veroorzaakte het een innerlijke onrust, en nu dan? Om vervolgens hier helemaal mee te zijn en meteen te voelen en te schakelen… vanuit overgave, rust en ruimte.
Uitnodiging tot zelfreflectie en verantwoordelijkheid nemen
Deze beweging – razendsnel creëren, alles uitwerken, al klaar zijn voor de ander het kan voelen – is oud. Ze komt uit een tijd waarin ik niet wist hoe ik mezelf moest dragen. Waarin ik energetisch leunde op het veld van de ander, zonder dat ik dat besefte.
Wat ik van deze vrouwen mocht ontvangen – ieder op hun eigen manier – was niet afwijzing. Het was een uitnodiging.
Een activatie van mijn kernwaarden: autonomie en vrijheid.
Het is geen oordeel. Het is een herinnering.
En dan… de spirituele betekenis van 14
En dan ineens, zomaar… terwijl ik een tv-programma pauzeer, blijft het beeld hangen op een ogenschijnlijk willekeurig getal 158.
Maar mijn oog valt niet op het getal als geheel. Het is de 14 die eruit springt.
Want dat is wat het is: 1 + 5 + 8 = 14.
En 14 is mijn boodschapper.
Altijd al geweest.
Het gebeurde terwijl ik een documentaire keek waarin de relatie tussen Bach, Einstein en getallen werd besproken. Bach zou volgens de verteller getallen hebben verwerkt in zijn muziek. En precies op het moment dat ik het beeld pauzeerde, bleef het hangen op 158 — met als onderwerp: de verborgen numerologie in Bachs werk. Toeval? Nee. Een subtiele bevestiging.
Voor mij zijn het getallen met een verhaal. Getallen die steeds terugkeren: 1 en 4. In geboortedata. In sterfdata. In huisnummers. In keuzes, in relaties. In mijn hele energetische veld.
Niet voor niets werd Anne Marèl geboren op 1-1 en overleed ze op 4-4-2011 (samen 444, een engelen poortaal). Mijn partner is geboren op 14-11. Mijn oude huisnummer was 44. Mijn huidige huisnummer optellend is weer 4.
Mijn ziel spreekt via deze getallen.
1 staat voor oorsprong, initiatie, het punt van vertrek.
4 voor vorm, fundering, het belichamen van het onzichtbare.
Samen zijn ze: 14.
Een herinnering aan mijn unieke beweging: van bron naar belichaming. Van inspiratie naar vorm. Van razendsnel creëren naar innerlijk gronden.
158 was slechts de drager. De deur naar de boodschap van 14. Het was een subtiele herinnering aan het pad dat ik al die tijd al volgde, de energie van oorsprong en belichaming. Niet het getal zelf was belangrijk, maar de resonantie die eruit voortkwam: 14 als boodschapper, als energetische gids die mijn keuzes onderbouwt, mijn timing beïnvloedt en mijn creaties helpt verankeren. Sindsdien ben ik bewuster gaan luisteren naar waar deze getallen opduiken — in data, adressen, momenten — en laat ik me leiden door hun stille wijsheid.
De boodschap lag in wat ze me liet voelen.
Jij bent op het juiste pad.
Niet omdat je zoveel doet, maar omdat je steeds meer bent.
Van creëren naar zijn – en weer terug
Wat ik nu voel is niet stoppen. Het is verstillen.
Het is geen terugtrekken. Het is zakken.
Niet in de paniek van “het werkt niet”, maar in de diepte van “het klopt nog niet helemaal in het veld.”
En dat is ook oké.
Alles wat ik gecreëerd heb, blijft bestaan. De formats, de innerlijke reis, de thema’s. Ze wachten op het juiste moment – op een vollediger gedragen veld.
Ik hoef niets te forceren. Alleen te ademen. En te luisteren.
De blogs? Die komen ook wel weer
Voor nu neem ik rust. Ik hoef even niet elke week een blog te schrijven.
De volgende komt vanzelf – wanneer er iets te zeggen is, iets te delen.
Misschien over autonomie. Of over vrijheid. Of over mijn nieuwe creaties.
Misschien wel allemaal tegelijk.
Verbonden in Licht en Liefde,
met elkaar en voor elkaar,
samen zijn we één,
Nicole
